Yanlışlıkla Zalim Şeytan Kral Olarak Reenkarne Oldum Bölüm 0 Cilt 1 - Prolog; Karanlık Savaş
Loropis'in güney meydanı artık bir şehir merkezi değil, tanrıların bile bakmaya korkacağı bir mezarlıktı. Dört saattir durmaksızın devam eden çarpışma, taş üstünde taş bırakmamıştı. Havada asılı kalan toz ve duman, ayın ışığını boğarak dünyayı solgun bir griye boyamıştı.
Vikont İris, timsah genlerinden gelen o vahşi ve doğaüstü hızla bir gölge gibi hareket ediyordu. Rüzgâr büyüsünün yarattığı parçalayıcı hortumlar, meydandaki sütunları kum taneleri gibi havaya savururken İris, kanlı kılıcını Tokito'ya doğrulttu. Yüzünde, rakibini aşağı gören o buz gibi küçümseme vardı.
"Neden pes etmiyorsun?" diye gürledi İris. "Neden her seferinde o çukurdan yeniden ayağa kalkıp benimle savaşmak için bu kadar direniyorsun? Görmüyor musun? Bana karşı hiçbir şansın yok!"
Zalim Şeytan Kral Tokito, parçalanmış siyah kanatlarını iki yana açarak nefes nefese ayağa kaldı. Göğsünden süzülen taze kan, altındaki taşları yakıyordu. Acıdan gözleri kararmış olsa da dudaklarında o mağrur gülümseme belirdi. Bakışlarını İris'in gözlerine dikerek sesini yükseltti:
"Kaçmak güçsüzlerin yapacağı şeydir!"
İris, bir anlık öfkeyle ileri atıldı. Rüzgârın hızıyla birleşen saldırısı, gerçekliğin dokusunu yırtarcasına Tokito'nun üzerine çöktü. Korkunç bir çatırtı duyuldu. İris'in eli, Tokito'nun göğsünü bir pençe gibi yararak kalbinin olduğu yeri söküp atmıştı. Meydan bir anlığına mutlak bir sessizliğe gömüldü. Yer çekimi sanki hükmünü yitirmişti.
Ancak Tokito yere düşmedi. Kalbi sökülmüş, vücudu iflasın eşiğine gelmiş olmasına rağmen, ayakları yere bir dağ gibi çakılıydı. Etrafındaki lav topları hiddetle parlamaya başladı. Gözlerindeki buz mavisi ışık, yerini saf bir irade yangınına bıraktı. Şeytan Kral'ın sesi tüm Loropis'te yankılanan kadim bir yemin gibi döküldü dudaklarından.
"Bir kral pes etmemeli."
Tam o anda, ufkun ötesinden, bu kan gölüne hiç ait olmayan bambaşka bir enerji dalgası meydanı titretti. Toz bulutlarının arasından süzülen altın rengi bir parıltı, İris'in öldürücü darbesini vurduğu o karanlık boşluğu aydınlattı. Yıkıntıların tepesinde, rüzgârın bile önünde eğildiği asil bir siluet belirdi.
İris'in gözlerine ilk kez korku düştü. Tokito'nun dudaklarında ise son bir tebessüm belirdi çünkü gelen, kaderin iplerini elinde tutan o beklenen isimdi.
Beyaz bir ışık her yeri kaplamadan önce, zihinlerde tek bir soru kaldı… Bu savaş aslında bir son mu, yoksa her şeyin başladığı o ana giden bir yol muydu?
